Έλλειμα δημοκρατίας

Για να μην παρεξηγούμαι, θέλω να τονίσω από την αρχή ότι είμαι υπέρ της πολιτικής και της δημοκρατίας. Δεν πιστεύω ότι για την κατάντια μας αυτή φταίει το πολίτευμα αυτό καθαυτό (χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν σημεία βελτίωσης), αλλά ο τρόπος που το διαχειριζόμαστε. Η πολιτική ορίζει τις ζωές μας και μέσω αυτής μπορούμε να κατευθύνουμε το δημοκρατικό μας βίο. Πολιτική όμως δεν υπάρχει μόνο μέσα στα κόμματα, αλλά και σε οποιαδήποτε συλλογική στάση (σαφής, ασαφής, πολιτικοποιημένη, «απολιτίκ», οργανωμένη, αυθόρμητη). Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η πλειοψηφία σήμερα δεν εμπιστεύεται κανένα κόμμα και για αυτό ξεσπά σε δράσεις – οποιασδήποτε μορφής – αγανάκτησης. Συμπιεσμένη ανάμεσα από την οργανωμένη βία των αστυνομικών, αριστεριστών, χρυσαυγιτών, μερίδας μεταναστών, προσπαθεί να βρει χώρο να αναπνεύσει και να εκφραστεί.

Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο από όλα στη σημερινή Ελλάδα είναι η ελλειπής δημοκρατία που βιώνουμε. Ένας πρωθυπουργός που συναντιέται μυστικά με πολλούς οικονομικούς παράγοντες, αποκρύβοντας το περιεχόμενο των συναντήσεων από τους πολίτες. Ένας πρωθυπουργός που ποτέ δε μίλησε ευθέως και ειλικρινώς στους πολίτες, αποκρύβοντας επανειλλημένως και εσκεμμένως είτε τα καλά είτε τα άσχημα. Ένας πρωθυπουργός που παίζει με τους θεσμούς, το σύνταγμα, το κοινοβούλιο, τις εκλογές κατά βούληση. Ένας πρώην πρωθυπουργός που κρύβεται, έχοντας προπολλού «αναλάβει τις πολιτικές του ευθύνες». Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω ότι ο λαός είναι ο κατάλληλος να πάρει τις σωστές αποφάσεις. Παραμένει όμως ο μόνος πραγματικά αρμόδιος. Ας απευθυνθεί η πολιτική εξουσία σε αυτόν και ας ακολουθήσει τις αποφάσεις του, όπου και αν αυτές οδηγούν (δεν αναφέρομαι στα εκβιαστικά δημοψηφίσματα, όπως αυτά εκφράστηκαν στις μέρες μας). Στο κάτω κάτω θα είναι υπεύθυνος για την τύχη του. Ας τελειώσει η εποχή που για όλα μας έφταιγαν οι άλλοι (πολιτικοί, κράτος, θεσμοί) και ας αναλάβουμε εμείς την εθύνη. Δεν ξέρω αν το χρέος πρέπει να πληρωθεί εξολοκλήρου ή αν μέρος του είναι απεχθές ή αν πρέπει να κηρύξουμε στάση πληρωμών. Δεν ξέρω αν το μνημόνιο είναι η λύση ή η καταστροφή μας. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι θέλω να συμμετέχω στη λήψη των αποφάσεων και τελικά να ακολουθήσω την πλειοψηφία. Ίσως αυτό να μην είναι εφικτό σε μια αντιπροσωπευομένη δημοκρατία, αλλά τουλάχιστον θα το προσεγγίζαμε εαν οι αντιπρόσωποί μας παρέμεναν πιστοί τουλάχιστον σε αυτά που πιστεύουν και σε αυτά για τα οποία εκλέχθηκαν.

Δεν είναι τυχαίο ότι όταν ακούμε έναν κεντρικό τραπεζίτη, επιχειρηματία, καναλάρχη να καταθέτει μια άποψη, εμείς οι απλοί πολίτες υποψιαζόμαστε ότι το αντίθετο είναι το συμφέρον μας. Εξάλλου, όλοι τους εκπροσωπούν αποκλειστικά ιδιωτικά συμφέροντα. Ακόμα και η τράπεζα της Ελλάδος ή η ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα είναι οργανισμοί ιδιωτικού συμφέροντος που έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν την εικόνα των τεχνοκρατικών οργανισμών που λειτουργούν για το συμφέρον των κρατών.

Ας συνεννοηθούμε επιτέλους λοιπόν και ας ακολουθήσουμε τις αποφάσεις της πλειοψηφίας. Αν θέλουμε το μνημόνιο, ας το εφαρμόσουμε. Αν δεν το θέλουμε, ας ακολουθήσουμε κάτι άλλο. Σε κάθε περίπτωση η απόφαση πρέπει να είναι συλλογική, όπως άλλωστε και οι συνέπειές της.

Κατηγορία: Πολιτική. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *